Bazen içimde öyle bir boşluk hissediyorum ki, Dostoyevski’nin dediği gibi, ‘İnsan, kendi
karanlığıyla yüzleşmeden kendini bilemez.’ O karanlıkta kaybolduğum anlarda, ruhum sanki bir çöl
gibi susuz kalıyor; ama aynı zamanda Allah’ın varlığını ve sevgisini fısıldayan bir rüzgâr gibi
hissediyorum.
Victor Hugo’nun sözleri aklıma geliyor: ‘Umutsuzluk, insan ruhunun en derin sınavıdır; ama sevgi
ve merhamet, her zaman karanlığı deler.’ Gerçekten de, ne kadar acı ve çirkinlik o ...