Herkes gibi hür ufuklarda özgürce uçarken kara kurşunlarla vuruldu. Kanatları kırıldı. Kuru bir yaprak gibi sürüklenmeye başladı. Dişleri kenetlendi önce, gözleri karardı, içi daraldı.
Yaşam enerjisi tükenmeye başladı. Ne gülebildi gönlünce ne ağlayabildi. Günler, haftalar hatta aylar, ne olduğunu anlayamadan geçti. Olmaz dağlarının imkânsız patikalarında avare gezinirken virajı alamamıştı. Kendine bile yabancıydı artık. Sonunda dolu içmiş gibi yazmaya başladı. Tek atımlık kurşun hükm ...