Babürlü Hindistan’ında Ekber Şah devrinin seçkin simalarından Feyzî-i Hindî (1547-1595),
tasavvufi derinliğe sahip hikemî ve felsefî şiirleriyle, felsefî muhakemeyi, şiir estetiği içinde
birleştiren, şiiri bir hikmet dili halinde kullanan mütefekkir bir şairdir.
Sebk-i Hindî olarak adlandırılan şiir anlayışı, tefekkür merkezli bir şiir dili geliştirmiş; anlamı
kapalı, çağrışım zenginliğine sahip ve okuru zihnî bir çabaya davet eden bir yapı kurmuştur.
Sebk-i Hindî şairle ...