Tayyar, salonun bir köşesinde Hz. Cafer’in heybetinden etkilenmiş bir şekilde
izliyordu. Zünefer’in kalbi ise küt küt atıyordu; rahiplerin bu küçük ayrıntıyı büyük bir
krize dönüştürmeye çalıştığını görüyordu.
Necâşi, Cafer’e dönerek sordu:
"Neden önümde eğilmediniz? Bu bir saygısızlık mıdır, yoksa inancınızın bir gereği
mi?"
Cafer bin Ebu Talib, bir adım öne çıktı. Sesi sarayın tavanında yankılandı:
"Ey Hükümdar! Bizler sadece bir olan Allah’ın huzurunda eğili ...